USA

Sitat

«Blind forbannelse» av John Saul

Boka er sponsa av Cappelen Damm

Blind forbannelse

Denne boka er ein god, gammaldags grøssar; veldig typisk slike historier eg las når eg var tolv-tretten. Ei ung jente, en forbannelse, hevn, mord, ei creepy porselensdukke, og sjølvsagt vaksne som ikkje forstår noko som helst (før det er for seint).

Boka handler om Michelle, som er tolv år gamal. Saman med faren og den gravide mora flyttar dei frå bylivet i Boston til ein fredeleg tilværelse på landet, i Paradise Point. Alt ser ut til å gå heilt fint, både med farens legepraksis, moras maling og Michelle sitt sosiale liv. Så møter Michelle Amanda, og blir venninne med henne. Problemet er at Amanda døde for hundre år sidan, og bare bringer ulukker med seg. Michelle fell utfor ein skrent og vert krøpling, og stenger seg ute frå venene sine. Mora, June, vert bekymra, men får lite støtte frå faren, Cal. Verre blir det når Michelle si veslesyster, Jennifer, blir fødd. Michelle er nemleg adoptert, og Amanda overbeviser henne om at foreldra no ikkje er glade i henne lenger. Så byrjar folk i nærleiken av Michelle å dø.

Blind forbannelse er faktisk kjempeskummel! Eg trur likevel eg helst anbefaler den for tenåringar, for synsvinkelen i historia er jo stort sett frå ei tolv år gamal jente. Heldigvis står det ingen plass på boka at den er basert på ekte hendingar, så det er mogleg å puste ut etterpå.

Hjemsøkt er ein ny serie fra Cappelen Damm, med grøssarklassikarar. Serien har i tillegg til denne allereie to andre bøker i serien som kjem snart, Dødens øyne og Annabelle. Eg er veldig spent på å lese Annabelle (som har ei porselensdukke på coveret) for å sjå om det er same dukka som skrekkfilmane frå dei siste åra har kasta seg over.

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2016 (1980)

Sitat

«Calendar Girl: Besatt» av Audrey Carlan

Boka er eit førehandseksemplar frå Cappelen Damm

Besatt

Historia om Mia er ikkje slutt enno, men det er ikkje mange månadane att no! Vi er no komne til juli, august og september – månader som vil vise seg å utfordre Mia og presse henne til hennar ytste.

I juli er ho ansatt for å spele forførerske i hiphopvideoen til Anton, betre kjend som Latin Lov-ah (sjukt kleint namn). Mia slit fortsatt med flashbacks etter overgrepsepisoden i juni, og dette påverkar heile tilveret hennar. I august går turen vidare til Texas, der ho er hyra for å late som om ho er den forsvunne systera til Maxwell Cunningham, men oppdager etter kvart at noko ikkje stemmer (ho er heilt hinsides treig til å fatte poenget, faktisk). I september må ho reise tilbake for å ta farvel med faren, då tilstanda hans forverrer seg. Difor møter ho ikkje opp hos den niande klienten, og skuldar no han hundre tusen dollar. Og har dermed ikkje pengar til å betale Blaine, og det tar Blaine heller dårleg.

Like sexy som dei førre, men med eit mykje meir personleg preg. Mia må i stor grad forholde seg til kjenslene sine, og desse gongane kan ho ikkje stikke av. Her er mykje drama, mykje kjærleik, mykje varme og vennskap. Boka tar for seg forhold på godt og vondt, og viser kor viktig det er å ha nære menneske i livet sitt ein kan lene seg på når ein har det kjipt – og kor viktig det er å faktisk lene seg på dei.

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2016

Fleire bøker av Audrey Carlan finn du HER.

Sitat

«Mørke rom» av Gillian Flynn

Mørke rom

Då var eg nettopp ferdig med Mørke rom, etter å ha tilbrakt nesten tre timar i senga med den i dag tidleg. Den er altså såpass avhengighetsskapande at å leggje den frå seg ikkje falt meg inn. Eg trur noko av det beste med Flynn sine bøker, er at du ikkje elsker hovudpersonen. Dei er helt vanlege personar; ofte grådige, egoistiske, sure og sjølvgode. Det blir litt sånn «kven bryr seg om det går bra med dei«?

For Libby Day har ting nemleg gått sjeldan bra. Vi møter henne som 31 år gamal, einsam, fattig og bitter. For 24 år sidan vart mora og dei to systrene brutalt drepne i noko som såg ut til å ha vore ei satanistisk ofring. Den eldre broren Ben sonar enno for drapa. Libby treng desperat pengar, så når nokre medlem frå Kill Club, ei gruppe menneske som er fiksert på grusame drap, tilbyr henne pengar for gamle brev, bilder og for å ta kontakt med resterande familiemedlem, er det vanskeleg å seie nei. Plutseleg er Libby dratt inn i eit helsikes oppstyr, og blir meir og meir overbevist om at broren ikkje drepte mora og systrene. Men hvis ikkje Ben gjorde det, kven gjorde det då?

Herregud, eg vart heilt skjelven av å lese denne boka. Kvifor? Det er eit par relativt groteske skildringar i denne boka, så obs obs! om du er redd for slike bøker. Men satan (hehehe) så god denne boka var! Etter mi meining er den endå betre enn Flink pike, med ein mykje betre slutt.

Forlag: Font
Utgivelsesår: 2011

Fleire bøker av Gillian Flynn finn du HER.

Sitat

«Nattergalen» av Kristin Hannah

Éin kommentar

Boka er sponsa av Cappelen Damm

Nattergalen

Dette er ei slik bok der sidene berre flagrer av gårde; ei sånn bok du tar deg sjølv i å skumlese fordi den er så spennande, og deretter må tvinge deg sjølv til å lese i eit normalt tempo. Og herregud, for ei avslutning. Eg har ikkje grått så voldsomt av ei bok på månedsvis; denne historia er enkelt og greitt så nydeleg at eg ikkje helt har ord.

Vi er i Frankrike under starten på andre verdskrig, og tyskerane har okkupert den vesle byen Vianne bur i med familien sin. Mannen vert sendt ut i krigen, og Vianne si ti år yngre syster Isabelle vert sendt til henne for å hjelpe henne. Men når ein tysker flytter inn i huset, orker ikkje Isabelle å vere der meir. Ho rømmer til Paris og blir ein del av motstandsrørsla, under kodenamnet Nattergalen. I boka følgjer vi både Vianne og Isabelle i sine ulike, men likevel begge grusame, opplevingar av krigsåra.

Boka er full av familieband, kjærleik, håp, ideologi, vennskap, offer, mot, sorg og gleder. Det er ei rasande godt språk, og dei fem hundre sidene går unna i ein fei. Kristin Hannah har klart å komponere ein bortimot perfekt roman, som både engasjerer leseren og framstår som truverdig. Det er ikkje ei bok som er svart-kvitt i moralen, men som viser dei komplekse menneska bak ein uniform eller ein tittel. Eller eit kodenamn.

Det er rett og slett ein helt strålande roman, og om du likte bøkene til Alyson Richman eller Historiefortelleren av Jodi Picoult, er dette ei bok for deg. Eg veit nesten ikkje kva meir eg kan seie om den, for eg har både ingen ord og altfor mange ord. Dette er ei bok som vil bli hos meg i lang tid, kanskje er den til og med umulig å gløyme?

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2015

Sitat

«Barnepiken» av Kathryn Stockett

Barnepiken

I tilfelle nokon ikkje har fått det med seg, så elskar eg sørstatsromanar. (Det er nesten så eg burde ha ein eigen kategori for dei på bloggen.) Og ja, dette er jo ein av dei mest klassiske og kjende av dei moderne sørstatsromanane, og eg kan ikkje fatte at eg ikkje har somla meg til å lese denne før no.

Boka fortel tre parallelle historier: ei om den svarte hushjelpa Aibileen; ei om Aibileens venninne og også svart hushjelp, Minny; og ei om Skeeter, ei kvit ung kvinne som bestemmer seg for å skrive ned Aibileen og Minnys historier om korleis det er å vere ei svart hushjelp hos «hvite fruer» i 1960-talets Mississippi. Men lite går som planlagt, og kvar av dei tre, sterke kvinnene opplever kor mykje dei må ofre for å stå opp for seg sjølve og det dei trur på.

Dette er ein varm og glimrande roman. Den er fylt av vennskap, ambisjonar, historie, og ikkje minst av sjølvtillit. Den skildrar karakterane skummelt ærleg, på godt og på vondt, så eit sit ikkje att med kjensla av at dette var ei skikkelig klissete bok der alt gikk bra for alle «dei snille». Så løp og kjøp boka, eg er sikker på at du vil kose deg med den like mykje som eg gjorde! (Og endeleg, kan eg sette meg ned å sjå filmatiseringa av boka.)

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2010

Sitat

«En dag kommer jeg tilbake» av Sharon Guskin

Boka er sponsa av Bastion forlag

En dag kommer jeg tilbake

Eg har nettopp lese ei av Bastions høstlistebøker, og den falt i smak! Likevel sit eg att med ei kjensle av å ha skumlest boka, og at forfattaren kunne kutta både epilogen og det siste kapittelet og fått eit betre resultat! (Av og til ynskjer vi at bøker er lengre, denne boka er beviset på at det ikkje alltid er ein god idé.) Som sagt, eg likte boka, så om denne omtala kan verke litt ambivalent, er det rett og slett fordi det var mange småting som plaga meg med henne.

Kva gjer du når du enten må innrømme at den fire år gamle son din er schizofren, eller kan velje å tru at han er reinkarnert (altså fødd på ny)? Janie, ein skeptiker, aner ikkje kva ho skal tru. Sønnen Noah har hyppige mareritt, snakker om våpen og Voldemort i barnehagen, og spør når han skal heim til den andre mora si. I rein desperasjon kontakter ho Jerome Anderson, ein kjend psykiater som har brukt mesteparten av si karriere til å forske på reinkarnasjon.

Eg likte eigentleg denne boka, sjølv om den nok blir glømt fort. For temaet er uhyre interessant, karakterane opptrer stort sett truverdig, og boka er lettlest. Det var ikkje verdas største leseoppleving, men hyggjeleg tidsfordriv. For min del øydela det litt at boka og den impliserte forfattaren tek eit så bastant standpunkt om at Noah faktisk er reinkarnert, slik at tvilen, trua på og tanken rundt denne moglegheita ikkje vert ein del av leseropplevinga (som ville gitt boka meir djupn). For deg som ikkje trur på reinkarnasjon, vil du nok oppfatte dette som endå meir «tullete» fiksjon om emnet; om du trur at attføding er mogleg, vil du derimot ha ei koseleg lesestund i vente.

Forlag: Bastion
Utgivelsesår: 2016

Sitat

«Stoner» av John Williams

5 kommentarar

Stoner

No har vel alle fått med seg at bøkene til John Williams plutseleg er i vinden igjen? Og takk gud for det, seier eg! For makan til forfatterskap skal du sjå lenge etter. Eg aner ikkje korleis Williams klarer å få denne boka til å bli så magisk, og aner endå mindre korleis ei kort omtale skal yte den rettferd. Men eg kan ikkje anna enn å prøve. Boka er kort, og kunne vore utlest på ein kveld, men du vil raskt oppdage at du gjerne vil spare kapitla og drøye leseopplevinga så lenge som mogleg; det er verkeleg ei oppleving.

Møt William Stoner. Oppvaksen på gard, og reiser til universitetet for å studere landbruk så han kan hjelpe faren og mora med drifta. Stoner forelsker seg uventa i engelsk litteratur, og skifter studieretning. Etter endte studier, blir han att som lærar på fakultetet, og blir der resten av livet. Han giftar seg, får eit born, finn kjærleiken, hamnar i ei konflikt eller to, og lev ellers eit ganske stille liv. Han er ein ærlig, roleg og prinsippfast mann, som utviklar seg til å bli ein ganske gjenkjenneleg karakter ved University of Missouri.

Gjennom berre 270 små sider følgjer vi Stoner gjennom heile livet. Teksten er ganske nøktern og ærleg, og den ser livet frå Stoner sitt perspektiv, omtrent som ein biografi. Ein får presentert fakta så enkelt og greitt at ein faktisk sit att med ei kjensle av at Stoner var eit ekte menneske, og at det er ei synd og skam at han er borte. Og det er ei synd og skam at romanen er utlest, og at eg aldri får lese den att for fyrste gong. Eg heng meg på skrytekoret på omslaget, og stemmer i at dette er ein perfekt roman.

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2014 (1965)

Fleire bøker av John Williams finn du HER.

Sitat

«Max, Mischa og Tetoffensiven» av Johan Harstad

Éin kommentar

Max, Mischa og tetoffensiven

Ei bok på nesten 1100 sider, som har bortimot dobbelt så mange ord per side som ei vanleg bok. Over eit døgn med lesing. Å vere i det same universet og i dei same, få karakterane så lenge gjer noko med deg. Spesielt når det er snakk om så godt som rein epikk, utan noko stort drama eller mysterium eller problem som skal løysast. Har eg opplevd Vietnamkrigen? Regissert veldig spesielle teaterstykke, eller solgt svindyr kunst? Nei. Men på eit merkeleg vis har eg jo det, via Harstads bok. Og den må jo ha vore ganske bra, sidan eg «orka» å lese ut denne mursteinen.

Romanen handlar hovudsakleg om Max. Som barn på grensa til ungdomslivet vert han tvangsflytta (av foreldra) til USA, frå Stavanger. Han er rasande over å måtte forlate vennane sine. Max er ikkje så utadvent av seg, og får kun éin god venn når han flyttar til Long Island, nemleg Mordecai. Det er Mordecai som seinare introduserer han for Mischa. Vi følger Max i rundt 25-30 år. Innimellom møter vi også Owen, som blir ein viktig person i Max» liv. Owen følgjer vi i veldig ukronologisk rekkefølgje, og får høyre om hans tid i Vietnam, i notida, om forholdet til Martha, forholdet til Seymore og kona og ein del andre ting. (Ærleg: Owen si historie kunne vore si eiga bok, både når det kjem til spenninga og antal sider, og det ville kanskje fungert betre. Ein slags spin-off av MMT.)

Det går ikkje an å nekte for at boka er god (og det gjer eg heller ikkje), og altså godt skriven. Men eg synest det kjem altfor tydeleg til uttrykk kor hardt Harstad har prøvd å lage setningar som skal verke så poetiske, og vere quotable. Det verkar litt vel falskt litt vel ofte, dessverre. Det er verst i starten. Eg vil ikkje anbefale denne boka til kven som helst, ein skal ha tålmodighet for å kome seg gjennom denne. Enkelte av setningane er ei og ei halv side lang, skild med mange semikolon, bindestrekar og nye setningar i parentes. Det kan bli litt vel mykje, og ingen kan påstå at korkje skrivemåten eller historia i seg sjølv er lettleste. (Det er og ganske mange overflødige skildringar, som med fordel kunne vore kutta ned til éin tiandedel.)

Forlag: Gyldendal Norsk Forlag
Utgivelsesår: 2015

Sitat

«Syndenes forlatelse» av John Hart

3 kommentarar

Boka er eit ukorrigert førehandseksemplar frå Font forlag

Syndenes forlatelse

Denne boka har tatt frå meg nattesøvnen på meir enn éin måte. Det er slik du veit at ein thriller er god: når den er så godt skriven at du ikkje vil slutte å lese, samstundes som den er truverdig nok til at det du les skremmer livskiten ut av deg.

For tretten år sidan vart den dekorerte politihelten Adrian Wall arrestert og fengsla for eit mord. Alle var sikre på at det var han som hadde gjort det, utanom Elizabeth Black. No er Elizabeth sjølv politi, og har hamna i ein liknande situasjon: to svarte menn er drept av henne, ei kvit politikvinne. Ikkje berre drept, men brutalt drept. Adrian vert løslatt på prøve, og Elizabeth klarer ikkje å halde seg unna han, til trass for alle beskjedane ho får av sine overordna. Samstundes må Elizabeth klare å unngå arrestasjon sjølv, noko som er ganske vanskeleg når du nektar å samarbeide med delstatspolitiet.

Boka er eit djupdykk inn i ulike menneskesinn, og menneskets evne til kjærleik, hat, tilgjeving og hevn. I tillegg tar den for seg den politiske biten av dobbeltdrapet, altså svarte som vert brutalt drept av kvite politimenn utan ein tilsynelatande grunn. Den er altså svært aktuell. I tillegg er den nesten latterlig godt skrive, så dette er ei bok eg kan gje ein heilhjarta sekser. Les den!

Forlag: Font
Utgivelsesår: 2016

Fleire bøker av John Hart finn du HER.

Sitat

«Tilgi meg» av Lori Nelson Spielman

Boka er sponsa av Cappelen Damm

Tilgi meg

Å, for ei flott bok! Etter å ha lest Spielman si debutbok, En liste for livet, var det nesten skummelt å starte på denne. Tenk om den var elendig i forhold? Men til alle som har lest debuten, vil eg berre seie med ein gong at denne er like god!

Hannah Farr er på ein nedtur. Talkshowet hennar har dårlege sjåartal, kjærasten nektar å forlove seg med henne (og han har ei skikkeleg sur dotter), faren er død og ho har ikkje snakka med mora si på tjue år. I tillegg prøver ein kollega å stele showet hennar (bokstaveleg talt!). Hannah er mildt sagt sur, og i tillegg skal ho plutseleg måtte tilgi mora for å ha valgt elskeren over dottera, berre på grunn av nokre teite «tilgivelsessteiner» som mobbaren hennar frå barneskulen har sendt henne? Det kjem ikkje på tale, heilt til ho plutseleg ikkje har noko val. Og då oppdager Hannah at det kanskje er ho, og ikkje mora, som burde be om tilgjeving.

Dette er ei heilt anna historie enn den fyrste boka, men også denne handler mykje om å ta eit grep i livet sitt; å bli kvitt det som er vanskeleg, vere seg sjølv, gjere det ein ynskjer, og ikkje minst gjere opp for seg. Ei varm og sjarmerande bok, med ei historie som vil sitje att ei stund!

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2016

Fleire bøker av Lori Nelson Spielman finn du HER.

Sitat

«En liste for livet» av Lori Nelson Spielman

2 kommentarar

Boka er sponsa av Cappelen Damm

En liste for livet

Herregud, for ein nydeleg roman! Eg vil berre kaste seksarar etter han! Sjølv om det er klisjéaktig å seie at ein ikkje klarte å leggje ned ei bok, så var det tilfelle her. Eg satt heile dagen i strekk og berre las og las (og som eit kvalitetsstempel: eg ser for tida Downton Abbey på nytt, så det at eg ikkje tok ei lesepause for å sjå ein episode var ganske nytt!).

Brett Bohlinger lev eit ganske priviligert liv. Ho har nok av pengar, stor familie, ein kjærast, fin leilighet og skal straks arve mora sin posisisjon som administrerande direktør i kosmetikkfirmaet. Det einaste som er vondt i Brett sitt liv er grunnen til at ho skal arve ein tittel – mora har nyleg dødd av kreft. Men det varer berre ei lita stund. Ved testamentopplesinga får ho beskjed om at ho ikkje får ei krone av arven før ho fullfører ønskelista si frå då ho var 14. Som inkluderer blant anna å skaffe seg hest (midt i byen?), skaffe seg eit godt forhold til faren sin (som er død?) og få barn (med ein kjærast som ikkje vil ha barn). Og alt dette med meir må gjerast i løpet av eitt år. Bretts liv blir totalt snudd på hovudet.

Denne boka tar for seg vennskap, familieband, å oppdage nye (eller gamle og no gløymde) sider ved sitt eige liv, og å gjere det som kjennest rett, same kor vanskeleg det kan vere. Og er det ein ting ein aldri skal gå på akkord med her i livet, så er det kjærleiken! Eg elska denne boka, og gler meg til å gje meg i kast med den nyaste romanen hennar, Tilgi meg!

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2015

Fleire bøker av Lori Nelson Spielman finn du HER.

Sitat

«Calendar Girl: Begjært» av Audrey Carlan

Boka er eit førehandseksemplar frå Cappelen Damm

Begjært

Og historia fortsetter! Dette er andre bok om Mia Saunders og hennar år som eskorte. Vi følgjer Mia i april, mai og juni, og etter denne boka er vi altså halvvegs i historia hennar. What? Og så må eg vente på dei to neste bøkene?? Vi snakkar oktober og november, liksom.

Mia har fortsatt reisa si, og hamnar først i Boston (i april) hos ein baseballspelar som ikkje heilt har orden på privatlivet sitt. I mai reiser ho til Hawaii, der ein designer har leigd ho heile månaden for å vere modell for eit plus size-merke. Etter ein heit (på alle måtar) månad, blir juni tilbrakt i Washington DC, hos ein 65-årig politiker. Mia er jo som sagt i forrige omtale av serien ganske tøff, og klarer ikkje la vere å blande seg borti alle sine private affærer og spille hobbyterapeut. (Spoiler: For dei som kun har hørt om bøkene og ikkje lest dei, kan eg avsløre at Mia absolutt ikkje er horete. I denne boka har ho faktisk ikkje sex med ein einaste klient!)

Denne boka går djupare enn den første. Kvar «episode» tek for seg ei litt alvorlig tema, og Carlan behandlar dei fint. I april står brystkreft sentralt, i mai kroppspress og i juni seksuelle overgrep. Eg køddar ikkje når eg seier at eg gråt i «juni». Heilt ærleg, spander på deg desse bøkene.

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2016

Fleire bøker av Audrey Carlan finn du HER.

Sitat

«En hjelpende hånd» av Gillian Flynn

En hjelpende hånd

Eh? Kanskje det var eg som gikk glipp av noko, men denne skjønte eg altså ikkje. Eg forsto ikkje korleis den endte i det heile tatt! (Så om nokon gjorde det, gi meg gjerne ein lyd.) Dette var eigentleg ganske skuffande etter å ha lese Flink pike av same forfattar.

Ei navnlaus kvinne tener til livets opphold ved seksuelle tenester kombinert med å gi seg ut for å vere synsk. Oppvaksen med ei mor som heller ville tigge enn arbeide, veit ho korleis ho skal lese og manipulere folk. Ting endrar seg når ho møter Susan Burke, som har eit hjemsøkt hus. For første gang opplever «jeg» at ho kanskje har tatt feil – her er kanskje manipulasjon ikkje nok.

Nei, eg skal innrømme at eg ikkje forsto slutten. Og det er ganske synd, for eg synest at oppbygginga var kjempespennande, og det var mange plottwistar, men eg følte det ikkje blei avklart. Dessverre.

Forlag: Font
Utgivelsesår: 2015

Fleire bøker av Gillian Flynn finn du HER.

Sitat

«Arven» av Katherine Webb

Arven

Eg er superfan av Katherine Webb, så eg vart skuffa når eg starta på denne boka. Det tok meg 200 sider å kome godt i gang og bli fenga. Til gjengjeld skal det seiast at når historia fyrst hadde kome skikkelig i gang, var den kjempespanande og ikkje minst original. Eg vart overraska for kvart kapittel, og det tok heile boka å avsløre alt.

Boka handlar om Erica og hennar familie. Ho og syster si, Beth, reiser ut på familiegodset for å rydde opp i boet etter den nyleg avdøydde bestemora, Meredith. Det er mange vonde minner på godset, for då dei var barn forsvant fetteren på mystisk vis. På loftet finn Erica mange mystiske brev og gjenstandar frå oldemora Caroline, og i hagen finn ho barndomsvennen Dinny. Parallelt følgjer vi Caroline som ung.

Denne boka tar for seg mange tema (bare sjå på antall tags!), så her er noko for alle, altså. Likar du veksling mellom fortid og notid, å lese om engelske gods, amerikansk nybygging, urfolk, taterar, psykiske lidingar eller berre spanande bøker generelt, så vil du nok like denne. Så lenge du har tolmod til å kome deg gjennom den fyrste halvdelen.

Forlag: Gyldendal Norsk Forlag
Utgivelsesår: 2011

Fleire bøker av Katherine Webb finn du HER.

Sitat

«Calendar Girl: Forført» av Audrey Carlan

Boka er eit førehandseksemplar frå Cappelen Damm

Forført

Eg er heilt ærleg overraska over kor godt eg likte denne boka. Veldig mange bokbloggerar og kritikarar har jo slakta den og skildra den som møl og porno (ja, for porno er så mykje meir «akseptabelt» visuelt enn litterært??). Men hallo, den er jo sååå underhaldande, lettlest og sexy! Greit nok at eg er midt i målgruppa for boka, men det gjer den jo ikkje mindre bra. Den har ei handling med god driv, mindre sex enn ein skulle tru, og karakterane er ganske realistiske. Eg kan forstå at mange voksne vil seie seg ueinig i det, men om du ikkje har vore ungdom dei siste ti åra, så er du kanskje ikkje klar over at det ei tid tilbake var veldig populært å kalle venninne sine for hore og bitch, óg meine det positivt. (Og grunnen til at alle menna er så sexy, er jo fordi tanta berre plukker ut sexy menn til Mia.)

Men det vart veldig mykje introduksjon! Du har sikkert høyrt «vaskelappen» før, men boka handler altså om Mia Saunders. Faren til Mia ligg i koma, etter å ha blitt banka opp av ein lånehai han skuldar 1 million dollar. Fordi Mia pleide å date lånehaien, har ho fått ein betalingsplan over eitt år – og den einaste måten Mia kan tene så mykje pengar på, er ved å ta jobben tanta tilbyr henne som eskorte. Mia hatar ideen, og ser fram til året med gru. Heldigvis for Mia har ho flaks når det gjeld klientane sine. I januar lev ho livet i Malibu, før ho reiser vidare til Seattle og deretter Chicago.

Eg likte Mia utruleg godt. Ho er fyrig, sjølvstendig og har eit enormt bein i nasen. Kort og godt likte eg boka, og gler meg til å starte på neste. Og for dei som synest sexen var kleint skildra: prøv sjølv, då. Det norske språket er utruleg funksjonshemma når det kjem til erotiske ord som ikkje er anten utruleg kliniske, kleine eller direkte vulgære.

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2016

Fleire bøker av Audrey Carlan finn du HER.

Sitat

«Stillitsen» av Donna Tartt

2 kommentarar

Stillitsen

Dette er ei bok om sorg, familie, kunst, å tilgi (eller ikkje), å ikkje passe inn, å ta feil val, ekstensiell angst. Og den gjekk rett inn på mi topp fem (minst) liste over fantastiske bøker.

Når Theo er 12, forlét faren han og mora. Når Theo er 13, døyr mora i eit terrorangrep på museet dei besøker. Theo klarer å kome seg ut av bygninga, og med seg får han Stillitsen, eit kunstverk av Carel Fabritius fra 1654. Dette kunstverket blir starten på mykje glede og smerte for Theo. Han har ein ustabil oppvekst, med ein familie i New York, sin eigen alkoholiserte far og stemor, aleine, hos antikvitetshandlaren Hobie. Og Theo gjer mykje dumt. Han slit med skuldkjensle, med angst for folkemengder, dop, og you name it. Men han oppdager raskt at fortida har ein måte å ta deg att på.

For ein gongs skuld er det legitimt å seie «Skal du berre lese éi bok i år…», og ikkje berre fordi den er så tjukk at ein som ikkje les så mykje gjerne vil bruke et år, men fordi den er så himla fantastisk. Det er ein fantastisk roman, som er så velskriven at du ikkje vil leggje han i frå deg, til tross for mangel på typiske spenningsmoment og lokkeduer ein gjerne får i (mykje kortare) romanar for å lese vidare. Det trengst rett og slett ikkje her.

Forlag: Tiden
Utgivelsesår: 2014

Sitat

«For alltid i ditt hjerte» av Viola Shipman

Boka er sponsa av Cappelen Damm

For alltid i ditt hjerte

For ei utrulig fin bok! Om du leitar etter ei feelgoodbok som ikkje er ei tåredryppande kjærleikshistorie, er dette verkeleg boka for deg. Den handlar om familie, tap, å vere sterk og ikkje minst å leve livet til det ytterste. Den er behageleg skrive med mykje varme, og med akkurat rett mengde klisjear.

Denne historia om Lolly, dottera Arden og barnebarnet Lauren vert fortalt gjennom kvar av dei ulike charmane (dei små tilhenga på smykker) Lolly har på armbandet sitt. Kvar charm fortel ein viktig del av historia til Lolly, mora hennar og bestemora hennar, historier korkje Arden eller Lauren visste om. Arden og Lauren må gå djupt i seg sjølve i løpet av boka, for å finne ut korleis dei vil leve, for hittil har ingen av dei vore særleg lukkelege.

Viola Shipman er eit pseudonym, for memoristen Wade Rouse. Ein mann. What? Ikkje for å vere sexist, men har ein mann verkeleg skrive ei så fin «damebok» som går så djupt inn i tre kvinner? Eg kjenner meg like sjokkert som då eg fann ut at Blomstene i Shanghai var skriven av ein mann. Bare, wow. Då lurer eg berre på kvifor menn ikkje kan steppe up og lese slike bøker sjølv? (Eller innrømme at dei les dei i smug.)

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2016

Sitat

«Livet som var ment for deg» av Kristin Harmel

Boka er sponsa av Cappelen Damm

Livet som var ment for deg

Når eg las den forrige boka til Kristin Harmel, Så lenge det er stjerner på himmelen, gråt eg sikkert i ein time til saman. Og allerede fem sider ut i denne boka gråt eg (pinlig nok, på toget). Og eg har nesten ikkje slutta.

Boka handlar om Kate. For 12 år sidan var Kate på sitt lykkeligaste: ho hadde akkurat starta på ei utdanning ho likte, gifta seg med verdens beste mann og levde et liv ho elska. Helt til 18. september, så ektemannen Patrick blei drept i ei bilulykke. Etter dette, vart Kate sitt liv svart. Etter 12 år har ho endeleg møtt ein ny mann, og er nyforlova. Men samme dag som forlovelsen vert inngått, har ho ein merkeleg draum: om livet sitt med Patrick om han hadde levt. Problemet er at draumen er så utruleg livaktig – for livaktig.

Den er varm, humoristisk, fin og overraskande realistisk. Eg må innrømme at eg såg endinga sånn halvveis i starten, men etter cirka førti svinger trudde eg at eg hadde bomma, men NEIDA! For en lettelse. Men ja, uansett: den er like fin som den forrige boka, så om du likte den er det bare å komme seg på butikken!

Forlag: Cappelen Damm
Utgivelsesår: 2016

Fleire bøker av Kristin Harmel finn du HER.

Sitat

«Flink pike» av Gillian Flynn

2 kommentarar

Flink pike

Det er ikkje thrillarar og krim eg les mest av, så eg prøver å vite på førehand at den typen bøker er GODE før eg les dei. Og etter å ha hørt denne boka bli skrytt opp i skyene, tenkte eg at det fekk stå til. Og eg kan love deg at skrytet var berettiga.

Amy er sporlaust vekke. Ektemannen Nick vert raskt politiets hovudmistenkt av mange grunner: han smiler heile tida, er altfor roleg, lyg i bøttevis til politiet og har ikkje alibi (og det er berre til å starte med!). Nick veit ikkje kva han skal tru, og leiter desperat etter eit svar – som i tillegg må reinvaske han. Og det viser seg å vere mykje lettare tenkt enn gjort, når han byrjar å mistenkte at Amy har forsvunne av fri vilje.

Boka er delt inn i 3 delar, og i kvar del vekslar vi mellom Amys og Nicks perspektiv på ekteskapet deira. Eg visste (dessverre) frå før sånn ca korleis boka enda, så det la jo ein dempar på overraskingsmomentet, men fy søren for ei spenning det likevel var. Eg var ikkje heilt nøgd med slutten, eg hadde håpt det vart annleis – men (dessverre?) var slutten realistisk og tru mot resten av boka. Heile greia vart slukt på ein dag, for eg slapp (heldigvis) å leggje den i frå meg. Og no har eg tenkt å sjå filmen, for eg er ganske nysgjerrig på korleis ein kan filmatisere denne psykologiske thrillaren. Og så kjenner eg at det er fint å vite at når eg kjem heim i frå ferien, ligg dei andre bøkene hennar og ventar på meg.

Forlag: Font forlag
Utgivelsesår: 2013

Sitat

«Søstrene på Sullivan’s Island» av Mary Alice Monroe

Boka er sponsa av Bastion forlag

Søstrene på Sullivan Island

Dette er ei skikkeleg sommerbok, rett og slett ein fryd å lese! Feelgood, familiedrama, autisme, alkoholisme og kjærleik rulla saman i ein herleg ball. Handlinga foregår i South Carolina, men det er ikkje ein typisk sørstatsroman. Det er ikkje klasseskiljer eller rasisme som er tema. Temaet er nemleg familie, nærmare bestemt systre.

Dora, Carson og Harper har fint lite til felles, unntatt ein felles far. Faren var alkoholikar og øydela alle forholda sine, så det einaste mennesket alle tre jentene kjenner er bestemora. Og i anledning at ho fyller åtti, inviterer Marietta alle barnebarna sine på besøk. Og for fyrste gong sidan dei var barn, møtes systrene igjen. Historia handlar mest om Carson, som har mista jobben i L.A., og bestemmer seg for å bli heile sommaren hos bestemora. Ho slåss mot ein gryande alkoholisme, og etter ei grusom oppleving ligg ho an til å miste fristaden sin – havet. Heilt til Delphine og Blake dukkar opp i livet hennar.

Boka er nydeleg skrive (og eg fant faktisk ikkje ein einaste skrivefeil!), og den er full av varme og kjensler. Det er faktisk den perfekte boka å holde mellom henda på stranda i sommar!

Forlag: Bastion
Utgivelsesår: 2016